Liefde die alles bedekt, gelooft, hoopt en verdraagt

1 Cor 13:7 “Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij.” (NBG51)

Gaat het over blinde liefde? Al wat verkeerd is wil ze niet zien, ieder verhaaltje wordt geloofd, ze gelooft haar eigen voorstelling van zaken en ze negeert al wat haar wil storen! Is dat de bedoeling? Gaat het over dat soort liefde? Neigt dat niet eerder naar onverschilligheid en een zichzelf aanpraten van een vals gevoel van “liefde”? Kan men dat nog wel liefde noemen? Is men niet eerder zichzelf iets aan het wijsmaken?

De vorige overdenking toonde mij dat de hier bedoelde liefde onbaatzuchtig gericht is op de naaste en God. En ik vernoem eerst de naaste met volgend bijbelvers in gedachten:

1 Johannes 4:20 “Indien iemand zegt: Ik heb God lief, doch zijn broeder haat, dan is hij een leugenaar; want wie zijn broeder, die hij gezien heeft, niet liefheeft, kan ook God, die hij niet gezien heeft, niet liefhebben.” (NBG51)

En met Jezus als mijn grote voorbeeld wil ik eens kijken hoe Jezus stond tot zijn medemens.

Paulus schrijft geïnspireerd door de H.Geest:

Romeinen 15:7 “Daarom, aanvaardt elkander, zoals ook Christus ons aanvaard heeft tot heerlijkheid Gods.” (NBG51)

Aanvaard elkander! Best een moeilijke opgave…want we zijn allemaal verschillend: elk met een eigen karakter en persoonlijkheid en uiteraard tekortkomingen. En ik trap een open deur in als ik stel dat we allemaal meesters zijn in het zien van elkaars tekorten. Iedereen is bekend met wat Jezus zei over de splinter in het oog van de ander en de onopgemerkte balk in eigen oog. Jezus zag uiteraard ook de tekorten van zijn toehoorders en medemensen, maar Hij zei iets heel belangrijk over zieken en bekering en behouden: Markus 2:17 “En Jezus hoorde het en zeide tot hen: Zij, die gezond zijn, hebben geen geneesheer nodig, maar zij, die ziek zijn. Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars.” (NBG51) Mattheüs 18:11 “Want de Zoon des mensen is gekomen om het verlorene te behouden.” (NBG51) En Paulus waarschuwt elkaar niet te veroordelen: Romeinen 14:10 “Gij echter, wat oordeelt gij uw broeder? Of ook gij, wat minacht gij uw broeder? Want wij zullen allen gesteld worden voor de rechterstoel Gods.” (NBG51) Romeinen 14:13 “Laten wij dan niet langer elkander oordelen, maar komt liever tot dit oordeel: uw broeder geen aanstoot of ergernis te geven.” (NBG51)

De onbaatzuchtige liefde wil dus niet goedpraten, wil ook niet voorbij zien aan tekorten, hoopt dat de ander ook Jezus’ weg gaat en verdraagt onrecht opdat de naaste niet verloren zou gaan. En dit is het soort liefde dat Jezus heeft voor zijn medemens, dit is het soort liefde dat ik mag hebben voor mijn medemens. En alleen maar mogelijk als kind van God. De volgende verzen geven Gods wil voor ons weer, veel beter dan ik het kan zeggen:

Efeziërs 4:32 “Maar weest jegens elkander vriendelijk, barmhartig, elkander vergevend, zoals God in Christus u vergeving geschonken heeft.” (NBG51)

Colossenzen 3:13 “Verdraagt elkander en vergeeft elkander, indien de een tegen de ander een grief heeft; gelijk ook de Here u vergeven heeft, doet ook gij evenzo.” (NBG51)

1 Johannes 4:7 “Geliefden, laten wij elkander liefhebben, want de liefde is uit God; en een ieder, die liefheeft, is uit God geboren en kent God.” (NBG51)

Gods zegen, in Jezus verbonden,

GoedNieuwsZoutleeuw